Wolf Messing w Moskwie:

 Egzamin przed elitą i wielka scena Goskoncertu

Dla Wolfa Messinga Moskwa była jednocześnie domem, miejscem największych triumfów oraz źródłem ogromnego stresu. Po zakończeniu II wojny światowej to właśnie stolica Związku Radzieckiego stała się główną bazą jego życia i twórczości. Jednak występy przed moskiewską publicznością diametralnie różniły się od pokazów w fabrykach na Syberii czy w kurortach nad Morzem Czarnym. W Moskwie Messing musiał nieustannie stawiać czoła najbardziej surowym, sceptycznym i naukowym umysłom epoki komunistycznego materializmu.

Oficjalny artysta pod lupą Goskoncertu

W Moskwie Messing nie działał jako prywatny przedsiębiorca – w radzieckim systemie było to niemożliwe. Był oficjalnym pracownikiem Goskoncertu (państwowej instytucji zajmującej się organizacją występów artystycznych).

 

Seanse pod specjalnym nadzorem: Każdy jego program musiał być zatwierdzony przez urzędników. Ponieważ w ZSRR oficjalnie panował państwowy ateizm, Messing pod żadnym pozorem nie mógł nazywać swoich pokazów „magią”, „czarami” czy „spirytyzmem”. Za szerzenie mistyki groziło więzienie.

 „Doświadczenia Psychologiczne”: Aby obejść cenzurę, jego występy zyskały oficjalną, naukową nazwę:

Psychologiczne doświadczenia w czytaniu myśli. Na scenie Messing występował jako „badacz możliwości ludzkiego mózgu”, co idealnie wpisywało się w radziecką naukę i materializm.

 Moskiewskie Filharmonie i starcia z nauką

Najważniejsze i najbardziej prestiżowe seanse Messinga odbywały się w murach Filharmonii Moskiewskiej oraz w aulach wielkich uczelni, takich jak Moskiewski Uniwersytet Państwowy (MGU).

 

Sceptyczne Jury: Tradycją moskiewskich pokazów było powoływanie specjalnego jury (komisji), w skład którego wchodzili wybitni radzieccy uczeni: profesorowie psychologii, psychiatrzy, neurolodzy oraz fizycy. To oni przygotowywali dla artysty najtrudniejsze zadania telepatyczne.

Triumf rzemiosła: Świadkowie tamtych wydarzeń wspominali, że naukowcy próbowali na wszelkie sposoby „zagiąć” Messinga – kazali mu odnajdywać mikroskopijne przedmioty ukryte w gigantycznych labiryntach uniwersyteckich korytarzy czy odgadywać skomplikowane wzory matematyczne, o których myślał dany profesor.

Precyzja, z jaką Messing trzymając induktora za rękę wyczuwał mikroruchy mięśni i spełniał ich życzenia, wprawiała moskiewską elitę w osłupienie. Nawet najwięksi sceptycy musieli uznać jego genialne, naturalne zdolności.

 

Skromne życie przy ulicy Hercena

 

Choć na moskiewskich koncertach Messing zarabiał ogromne pieniądze (będąc jednym z najbogatszych ludzi w ZSRR), jego prywatne życie w stolicy było zaskakująco skromne i ciche.

 

Wraz z żoną Aidą mieszkał w niewielkim, skromnie urządzonym mieszkaniu w centrum Moskwy (przy dawnej ulicy Hercena, dziś Wielka Nikitska).

 

Poza sceną Messing unikał moskiewskiego zgiełku. Przerażał go tłum ludzi na ulicach, z których podświadomie „odbierał” codzienne troski, lęki i negatywne emocje. Moskwa była dla jego wyostrzonych zmysłów psychicznym ciężarem, dlatego po wyczerpujących seansach natychmiast zamykał się w domowym zaciszu, gdzie jego jedynym azylem była ukochana żona, a po jej śmierci – bezbrzeżna samotność.

 

 Ostatni seans w kinie „Październik”

Moskwa była także świadkiem jego pożegnania ze światem.

Mimo postępującej choroby nóg i ciężkich stanów depresyjnych, Messing występował w stolicy niemal do samego końca. Ludzie potrafili stać godzinami w kilometrowych kolejkach przed moskiewskimi kasami biletowymi, by choć raz zobaczyć go na żywo.

Jego ostatni wielki pokaz odbył się w legendarnym moskiewskim kinie „Październik” (ros. Октябрь) przy Nowym Arbacie. Niedługo po tym występie artysta trafił do moskiewskiego szpitala, gdzie zmarł 8 listopada 1974 roku.

Został pochowany na Cmentarzu Wostriakowskim w Moskwie. Choć radzieckie państwo natychmiast położyło rękę na jego milionowym majątku, nie zdołało odebrać mu tego, co najcenniejsze – trwającej do dziś pamięci moskiewskich przyjaciół i widzów, dla których jego pokazy były najpiękniejszym dowodem na niezwykłość ludzkiego umysłu.